sevgili düşada'm,

adapazarı'na geldim, kar hiç ara vermeden yağdı yol boyunca... annemler dört kız kardeş, en küçük teyzem burada oturuyor. onlara da tatlı bir sürpriz yapıyorum. teyzem ve çocuklarda bir sevinç, bir sevinç... özlem gidermeler, sohbetler... o sırada pencereye bir kuş konuyor... anka,  diye bağırıyorum... üç kere ötüyor... sesi hiçbir sese benzemiyor, rengi hiçbir renge... görünce dünyaların benim oluşu, yüreğimin ritmini değiştiren bir heyecan, bedenimi kuşatan bir insan sıcağı... sanki sen geldin, iyi ki geldin, hoşgeldin düşada'm...

anka geldi, aktardı ona anlattıklarını... öyle uzun zamandır yazmamışsın ki kimselere... sözcükleri bir araya getirmekte zorlanıyormuşsun... yazma konusundaki tutukluğunu yazarak atabilirsin ancak, bunu unutma... burada yazdıklarının her satırını sevinçle ve tekrar tekrar okuyacak bir bekleyenin olduğunu da... sakın unutma, olur mu?

şimdi dışarıya çıkıp adapazarı'nın biraz bahariye'yi andıran çark caddesi'ni arşınlayacağım, içim kıpır kıpır... bunu senin varlığına borçluyum... sonsuz teşekkürler... sonra doğruca teyzemlere, daha fazla bekletmeyeyim onları da. yarın istanbul'a döneceğim. özlemişim tren yolculuklarını... belki sen de özlemişsindir tren yolculuklarını... gitmeyi, gidip de dönmeyi, gelip de bulmayı, ağlayana kadar gülmeyi, gecenin bir yarısı kaldırımlara oturup sokak köftecisinden bol soğanlı köfte ekmek yemeyi... kısaca çok şeyi... ne çok şeyi özlüyor insan...

haydarpaşa'da ineceğim... yeşilçam filmlerinde taşradan istanbul'a hep o merdivenlerden inilir ya... inip uzun uzun denizi seyredeceğim... keşke sen de istanbul'da yaşıyor olsan... seninle aynı gökyüzünün altında olmak ne güzel olurdu, ada...

kendine güzel bak düşada'm... sevgiyle...