"insan, yaşantısında er ya da geç öyle bir noktaya gelir ki, durup geçmişin dökümünü yapmadan ne ilerleyebilir, ne de ilerlemek ister. kendi kendine yetişebilmek için..."

                                        -andre brink-

sevgili düşada,

dün akşam saatlerce balkonda oturdum. neşeli bir kırlangıç sürüsü yağacak olan yağmurun sevinciyle dans ederek döneniyordu gökyüzünde. martılarsa kırlangıçların kıpır kıpır, hareketli havalarının aksine görmüş geçirmişlere özgü bilge bir edayla usul usul süzülerek bekliyorlardı yağmurun gelişini... üşüyünce sırtıma bir de hırka aldım, ara ara çiseleyen yağmurun yağışını iki saate yakın balkondan izledim. o dingin havanın içinde dinlendiğimi hissettim, düşen yağmur damlalarının içimi de yıkadığını, ne kadar olumsuzluk varsa alıp götürdüğünü, arındığımı... akşam da erkenden uyudum, henüz saat on bile olmamıştı. cep telofonumu kapatıp yattım, uykunun en tatlı yerinde uyandırılma olasılığını göze alamadım işte. nasıl bir şey bu cep telefonu, kapattığı anda dünyayla bağlantısı kesilmiş gibi hissediyor insan, tuhaf...

hava hala yağmurlu... bahçedeki ağaçların artık kızarmaya başlayan yapraklarında yorgun bir hışırtı... birkaç kedi yavrusu oynaşıp duruyorlar, dünya umurlarında değil sanki. bir kedi yavrusu olmak istiyorum ansızın, kuyruğumun peşine takılıp kendimi kovalamak... aslında çok da farklı bir şey değil yaptığım; düşünüyorum da ben ömrümce hep kendimi kovalamışım, dünyayı umursayarak... yetişememişim kendime... hep kaçırmışım elimden... "ne gelir elimizden insan olmaktan başka" demişim, "kendimden bir insan yaratmalıyım" demişim, düşmüşüm bu düşün peşine... düştüğüm de olmuş koşarken, yaralandığım da. her defasında yeniden kalkacak gücü bulmuşum, yeniden koşacak gücü... yoruldum kendimi kovalamaktan, sevgili... nedir ki tatlı bir yorgunluk bu. bir de ne kadar başarılı olduğumu bir bilebilsem...

yavru kedileri izlerken bütün bu düşünceler bir balık sürüsü gibi üşüştüler beynime. düşünürken ansızın andre brink'in sözünü anımsadım: "insan, yaşantısında er ya da geç öyle bir noktaya gelir ki, durup geçmişin dökümünü yapmadan ne ilerleyebilir, ne de ilerlemek ister. kendi kendine yetişebilmek için..."  sanırım o noktadayım... soluklanmalıyım biraz, kendime yetişmeliyim... hayatımdaki her şey oturmalı yerli yerine... sonra bir kaplumbağa hızıyla yürümeliyim yeniden, kovalamaktan yorulmuş kendimi sırtımda taşıyarak...

hava ha yağdı ha yağacak...  her yerde grinin tonları... hüznün mevsimi: güz... kızaran bir yaprağın yalpalayarak düşüşü yere...

güzel bir yağmur yağıyor... balkondan izliyorum... bir kırlangıç neşeyle uçuyor gökyüzünde... ellerin düşüyor aklıma... gülümsüyorum...

ben gitsem kadıköy sahiline giderim şimdi...  

kendine güzel bak, sevgili...