fotoğraf: civici   sevgili düşada'm, güne seninle başladım... güzel bir kahvaltı, sonra yatağımda gazete okumalar... ılık bir duş aldım, güzel güzel giyindim, sokaklara vurdum kendimi, şuramda sen... sahildeki bankta oturup kadıköy'den denize baktım uzun uzun, güneşin denizin maviliğinde oynaşan ışıklarıyla yıkandı ruhum... sokaklar nasıl da kalabalık... yürüdüm... herkes üstüme üstüme yürüyor sanki, sevmiyorum kalabalıkları... akmar pasajına girdim, sahafları dolaştım... oya baydar'ın 'kedi mektupları' adlı romanını aldım sana... çok sevimli bir kitaptır, bir o kadar da hüzünlü... ağlamıştım okurken... bazen bir kitap, bazen bir dize ya da bir film sahnesi ağlatabiliyor beni... kitabı aldım almasına ya, sana ne zaman verebilirim bilmem... sahaftan aldığım kitabın içinden iki fotoğraf çıktı... birinde iki küçük kız çocuğu ve bir adam var, babaları olmalı... diğerinde iki genç kız, bir otobüs koltuğunda oturmuş sarılarak gülümsüyorlar objektife... genç kızlardan biri ilk fotoğraftaki ufaklıklardan biri sanırım. babaları nerede, o kızlar neredeler, bu fotoğraflar ne kadar zamandan beri bu kitabın içinde, bu kitap nasıl oldu da içindekilerle birlikte sahafa düştü? sorular dönüp duruyor beynimin kıvrımlarında. durmadan öyküler uyduruyorum onlara dair, beğenmeyip değiştiriyorum sonra; mutlu bir sona bağlamak istiyorum, mutlu sonlar masallarda oluyormuş yalnızca... o fotoğraftaki genç kız da olabilirsin sen, kitabı sana verdiğimde içindeki resimlerde kendini göreceksin belki... resimlerde göremesen bile romanda mutlaka göreceksin, ada... herkes kendini görebilir, kendini bulabilir romanlarda... hele kedileri seven biriysen, bayılacaksın bu romana... şimdi moda sahiline doğru yürüyeceğim, seni de neşeli bir şarkı gibi taşıyacağım dudağımda... seninleyim ya, yaşamak yeniden güzel gelmeye başladı bana... kendine güzel bak, düşada...